Αθήνα, 6 Μαΐου 2026
Εργαζόμενες, εργαζόμενοι,
Η χθεσινή επανεκλογή του Γιάννη Παναγόπουλου στη θέση του Προέδρου της ΓΣΕΕ μπορεί να προκαλεί απορία σε όσους παρακολουθούν από μακριά τα τεκταινόμενα στη Συνομοσπονδία.
Για όσους όμως γνωρίζουμε από κοντά τα πρόσωπα, τους μηχανισμούς, τις μεθοδεύσεις και τις ισορροπίες που εδώ και χρόνια κρατούν όρθιο ένα βαθιά φθαρμένο συνδικαλιστικό σύστημα, η απάντηση είναι καθαρή.
Ο κ. Παναγόπουλος δεν επανεκλέχθηκε επειδή εκφράζει τους εργαζόμενους.
Δεν επανεκλέχθηκε επειδή η κοινωνία της εργασίας αναγνωρίζει στο πρόσωπό του έναν μαχητικό υπερασπιστή των δικαιωμάτων της.
Δεν επανεκλέχθηκε επειδή η ΓΣΕΕ στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων απέναντι στη διάλυση των συλλογικών συμβάσεων, στην κατάργηση του 8ώρου, στις απλήρωτες υπερωρίες, στο 13ωρο και στην εργοδοτική αυθαιρεσία.
Επανεκλέχθηκε γιατί στη ΓΣΕΕ λειτουργεί εδώ και χρόνια ένας κλειστός μηχανισμός εξουσίας.
Ένας μηχανισμός που ανακυκλώνει πρόσωπα, καλλιεργεί εξαρτήσεις, μοιράζει ρόλους, θέσεις και διευθετήσεις, και κρατά τη Συνομοσπονδία μακριά από τους εργαζόμενους και τους χώρους δουλειάς.
Πριν φτάσουμε στη χθεσινή εκλογή του στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΓΣΕΕ, είχε προηγηθεί η επικράτησή του στο πρόσφατο Συνέδριο της ΓΣΕΕ στην Κρήτη.
Και έχει τεράστια αξία να ειπωθεί καθαρά πώς έγινε αυτή η επικράτηση.
Πρώτα απ’ όλα, ο Γιάννης Παναγόπουλος δεν κατέβηκε στο Συνέδριο ως κλασική ΠΑΣΚΕ.
Τα τελευταία χρόνια έχει ενσωματώσει στο ψηφοδέλτιό του δεκάδες στελέχη από άλλους χώρους, ακόμη και δεξιούς συνδικαλιστές, γι’ αυτό και ο τίτλος του συνδυασμού του εμφανίζεται ως «Δημοκρατική Συνδικαλιστική Συνεργασία – ΠΑΣΚΕ / Δημοκράτες συνδικαλιστές».
Μερικοί μάλιστα εξ αυτών, είναι και μέλη της Νέας Δημοκρατίας!
Δηλαδή, έχουμε μια δήθεν προοδευτική παράταξη, η οποία στην πράξη έχει μετατραπεί σε πολυσυλλεκτικό μηχανισμό διατήρησης εξουσίας.
Επιπλέον, ο κ. Παναγόπουλος εκλέγεται από ένα κλειστό σώμα αντιπροσώπων, όπου ένα μεγάλο ποσοστό αποτελείται από τα ίδια πρόσωπα εδώ και δεκαετίες.
Πρόσωπα με τα οποία έχουν αναπτυχθεί σχέσεις, δεσμοί, ισορροπίες και εξαρτήσεις.
Και επειδή η λέξη «εξαρτήσεις» είναι βαριά, πρέπει να μιλήσουμε καθαρά.
Ο κ. Παναγόπουλος επικράτησε γιατί:
Πρώτον, στελέχη του ΠΑΣΟΚ που μέχρι πριν από δύο μήνες τον κατηγορούσαν, ζητούσαν ακόμη και τη διαγραφή του και κατέβαζαν χωριστό ψηφοδέλτιο στις εκλογές του ΕΚΑ, τελικά τα κατάπιαν όλα αμάσητα.
Είπαν, ξείπαν.
Κατήγγειλαν, ξαναγύρισαν.
Έκαναν τις καταγγελίες τους διαπραγματευτικό χαρτί και στο τέλος στήριξαν αυτόν που δήθεν πολεμούσαν.
Η λέξη συνέπεια εξαφανίστηκε.
Η λέξη αξιοπρέπεια ξεχάστηκε.
Η λέξη σοβαρότητα πήγε περίπατο.
Δεύτερον, ο κ. Παναγόπουλος επικράτησε γιατί, πέρα από τους δεξιούς που ήδη συμπορεύονται μαζί του εδώ και χρόνια, κατάφερε να πάρει 10 ψήφους και από αντιπροσώπους που είχαν εκλεγεί με ψηφοδέλτια της ΔΑΚΕ σε Εργατικά Κέντρα και Ομοσπονδίες.
Δηλαδή, άνθρωποι που εκλέχθηκαν με άλλο πολιτικό και συνδικαλιστικό πρόσημο, στην κρίσιμη στιγμή έδωσαν ψήφο στον κ. Παναγόπουλο.
Έτσι η ΔΑΚΕ έχασε μια έδρα, στο ΔΣ της ΓΣΕΕ! Και το ερώτημα είναι απλό:
Γιατί;
Με ποια πολιτική συμφωνία;
Με ποια συνδικαλιστική αιτιολόγηση;
Με ποιο αντάλλαγμα, πολιτικό ή μηχανιστικό;
Τρίτον —και εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη πολιτική και ηθική κατάπτωση— ο κ. Παναγόπουλος στηρίχθηκε από ανθρώπους που εμφανίζονταν ως αριστεροί.
Από ανθρώπους που αυτοπροσδιορίζονταν ως αντίπαλοι του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού.
Από ανθρώπους που υποτίθεται ότι βρίσκονταν απέναντι στον συμβιβασμό, στην ακινησία και στην ήττα.
Και όμως, έξι αντιπρόσωποι που θεωρούνταν αριστεροί έτρεξαν να του βάλουν πλάτη.
Εδώ δεν χωρούν μισόλογα.
Εδώ δεν υπάρχουν δικαιολογίες.
Εδώ υπάρχει μόνο μία λέξη: Ντροπή.
Γιατί δεν μπορείς να δηλώνεις αριστερός και να στηρίζεις τον άνθρωπο που ταυτίστηκε με την πιο μεγάλη περίοδο αδράνειας, ήττας και συμβιβασμού της ΓΣΕΕ.
Δεν μπορείς να μιλάς για ταξική πολιτική και την ίδια ώρα να δίνεις ψήφο σε αυτόν που δεν συγκρούστηκε όταν καταργούνταν το 8ωρο.
Δεν μπορείς να μιλάς για εργατικά δικαιώματα και να στηρίζεις εκείνον που δεν στάθηκε εμπόδιο στην επέλαση της εργοδοσίας.
Δεν μπορείς να εμφανίζεσαι ως αγωνιστής και να γίνεσαι δεκανίκι του μηχανισμού που κρατά τη ΓΣΕΕ μακριά από τους εργαζόμενους.
Αριστερός πρώτα απ’ όλα σημαίνει αξιοπρέπεια.
Σημαίνει στάση ζωής.
Σημαίνει συνέπεια.
Σημαίνει να μην προσκυνάς εκεί που μέχρι χθες δήθεν αντιστεκόσουν.
Όσοι έδωσαν αυτή την ψήφο, ας αναλάβουν την πολιτική και ηθική ευθύνη τους.
Γιατί οι αριθμοί δεν αφήνουν περιθώρια για παραμύθια.
Δεν υπήρχαν άκυρα.
Δεν υπήρχαν λευκά.
Οι ψήφοι καταμετρήθηκαν. Και ο καθένας μας ξέρει πολύ καλά τι έκαναν.
Φήμες λένε ότι για την ψήφο που έδωσαν στον Παναγόπουλο τόσο Πρόεδρος Ομοσπονδίας – υποψήφιος Ευρωβουλευτής, όσο και συνδικαλιστής προερχόμενος από τον χώρο των Τραπεζών, συμφωνήθηκαν ανταλλάγματα που αφορούν θέσεις και απαλλαγές από την εργασία.
Οι ίδιες φήμες αναφέρουν ότι σε άλλο συνδικαλιστή Πρόεδρο Σωματείου μεγάλης πόλης της Νοτίου Ελλάδος και ταυτόχρονα Γραμματέα Ομοσπονδίας, προκειμένου να ξεχάσει τον αγώνα που δώσαμε στο πλευρό του όλα αυτά τα χρόνια, ανταποκρινόμενοι σε κάθε κάλεσμα του (παραστάσεις, ΣΕΠΕ, δικαστικές μάχες για απόλυση εργαζομένου ) όταν όλοι τον είχαν εγκαταλείψει και για να ψηφίσει στην Κρήτη τον «εξαφανισμένο» Παναγόπουλο, δόθηκε υπόσχεση για την τοποθέτηση του στην θέση του Προέδρου στο ΙΝΕ Πελοποννήσου. Εδώ ταιριάζει η λαϊκή παροιμία «ουδείς ασφαλέστερος εχθρός εκ του ευεργετηθέντος αχάριστου»
Υπήρξε, επίσης, και μια ακόμη κρίσιμη παράμετρος στο Συνέδριο: η αύξηση των αντιπροσώπων σε σχέση με το προηγούμενο Συνέδριο.
Πρόκειται για ζήτημα που ανοίγει μια μεγάλη συζήτηση για το πώς διαμορφώνονται οι συσχετισμοί, ποιοι τους ελέγχουν και με ποιες διαδικασίες παράγεται η πλειοψηφία στη ΓΣΕΕ.
Και τώρα ερχόμαστε στο σήμερα.
Η χθεσινή ψήφος του επικεφαλής της ΕΑΚ, Ηλία Γκιουλάκη, υπέρ του Γιάννη Παναγόπουλου για τη θέση του Προέδρου της ΓΣΕΕ, αποκαλύπτει με τον πιο ωμό τρόπο τον ρόλο που έπαιξε η ηγεσία της ΕΑΚ στο σπάσιμο της συνεργασίας των δύο αριστερών ψηφοδελτίων, ΕΜΕΙΣ – ΑΡΚΙ και ΕΑΚ.
Επιβεβαιώνει όλα όσα ακούγονταν εδώ και καιρό.
Η ηγεσία της ΕΑΚ, πριν φτάσει στον χθεσινό εξευτελισμό να ψηφίσει τον Παναγόπουλο, είχε προηγουμένως ναρκοθετήσει συνειδητά την κοινή κάθοδο των δύο ψηφοδελτίων στο Συνέδριο της ΓΣΕΕ.
Και αυτό πρέπει να ειπωθεί καθαρά.
Μετά από προσπάθεια ετών, στις εκλογές του Εργατικού Κέντρου Αθήνας, οι δύο παρατάξεις κατέβηκαν μαζί, ανταποκρινόμενες στις απαιτήσεις των καιρών και πετυχαίνοντας ένα θετικό αποτέλεσμα.
Όμως, στο Συνέδριο της ΓΣΕΕ, όταν ήρθε η ώρα να συζητηθούν οι εκλογιμότητες, η ηγεσία της ΕΑΚ, απολύτως συνειδητά, έθεσε μια απαίτηση που γνώριζε ότι δεν μπορούσε να γίνει αποδεκτή.
Ενώ οι δυνάμεις της αρκούσαν για την εκλογή ενός μέλους στο Δ.Σ., απαιτούσε να εκλέξει δύο.
Ενώ το εκλογικό μέτρο και οι συσχετισμοί δεν δικαιολογούσαν αυτή την απαίτηση, την έθετε με τρόπο εκβιαστικό και εμμονικό.
Και το ερώτημα είναι απλό:
Πώς είναι δυνατόν, με συγκεκριμένο αριθμό αντιπροσώπων, να απαιτείς δύο έδρες όταν οι αριθμοί δεν βγαίνουν;
Πώς είναι δυνατόν να ζητάς από την άλλη πλευρά να χάσει δική της εκλογιμότητα για να ικανοποιηθεί μια απαίτηση που δεν στηρίζεται στους πραγματικούς συσχετισμούς;
Ποιος σοβαρός άνθρωπος θα το δεχόταν αυτό;
Η απάντηση είναι προφανής.
Η απαίτηση αυτή δεν μπήκε για να υπάρξει συμφωνία. Μπήκε για να μην υπάρξει συμφωνία.
Μπήκε για να σπάσει το μέτωπο. Μπήκε γιατί αυτό βόλευε τον κ. Παναγόπουλο.
Και όταν, ακόμη και μετά το Συνέδριο, έγινε προσπάθεια να κλείσει η πληγή και να υπάρξει κοινή στάση στη συγκρότηση του νέου οργάνου, η ηγεσία της ΕΑΚ φρόντισε να κόψει κάθε γέφυρα επικοινωνίας.
Εξέδωσε μια ανακοίνωση γεμάτη ψέματα, επιθέσεις και προσωπική στοχοποίηση, ώστε να καταστεί αδύνατη κάθε συνεννόηση.
Και εδώ τίθεται ένα ακόμη ερώτημα:
Αν όλα αυτά που έγραψαν εναντίον μας τα πίστευαν πραγματικά, τότε πώς δέχθηκαν δύο μήνες πριν να κατέβουμε μαζί στο ΕΚΑ;
Η απάντηση είναι πικρή αλλά καθαρή : Η ηγεσία της ΕΑΚ δεν ήθελε την ενότητα.
Ήθελε να φανεί ότι την ήθελε, για να φορτώσει αλλού την ευθύνη της διάσπασης.
Η χθεσινή ψήφος του Ηλία Γκιουλάκη στον κ. Παναγόπουλο είναι η απόλυτη απόδειξη.
Ο κ. Γκιουλάκης «ξέχασε» ότι το ίδιο το κόμμα του έχει ζητήσει την παραίτηση του κ. Παναγόπουλου.
«Ξέχασε» όσα καταγγέλλονταν για τον ρόλο και τη στάση της ηγεσίας της ΓΣΕΕ.
«Ξέχασε» την αποτυχία της ΓΣΕΕ να υπερασπιστεί με πραγματικούς αγώνες τον κόσμο της εργασίας.
«Ξέχασε» ότι ο σημερινός Πρόεδρος της ΓΣΕΕ έχει ταυτιστεί με τον πιο άχρωμο, ακίνδυνο και συμβιβασμένο συνδικαλισμό.
Δεν τα ξέχασε, όμως, στην πραγματικότητα. Επέλεξε.
Και η επιλογή του έχει ονοματεπώνυμο: Παναγόπουλος.
Οι μάσκες έπεσαν.
Ο κ. Γκιουλάκης με τη χθεσινή του ψήφο επιβεβαίωσε ρεπορτάζ εφημερίδας που τον έφερε στη συνεδρίαση της κεντρικής επιτροπής του κόμματός του όταν μπήκε θέμα να ζητήσει το κόμμα του την παραίτηση του κ.Παναγόπουλου ότι είπε ότι “δεν είναι δουλειά του κόμματος να ζητήσει την παραίτηση του κ. Παναγόπουλου!”.
Τελικά από ότι φαίνεται επιβεβαιώνονται οι φήμες που λένε ότι γι’ αυτή του τη στάση τον ευχαρίστησε προσωπικά ο Πρόεδρος της ΓΣΕΕ!
Όσοι μιλούσαν για αριστερή ενότητα, αλλά στην κρίσιμη ώρα έβαλαν πλάτη στον Πρόεδρο της ΓΣΕΕ, οφείλουν να απολογηθούν στους εργαζόμενους και στα ίδια τα μέλη των παρατάξεών τους.
Η δική μας παράταξη δήλωσε δημόσια, καθαρά και χωρίς υπεκφυγές, ότι δεν ψηφίζει τον κ. Παναγόπουλο για Πρόεδρο της ΓΣΕΕ.
Και γι’ αυτή τη στάση της τιμωρήθηκε. Αποκλείστηκε από κάθε θέση στο Προεδρείο.
Ο ίδιος ο κ. Παναγόπουλος επιχείρησε να επιβάλει εκβιαστικά τη λογική:
«Αν δεν με ψηφίσετε, δεν θα πάρετε καμία θέση».
Αυτή είναι η αντίληψή του για τη δημοκρατία.
Αυτή είναι η αντίληψή του για την αντιπροσωπευτικότητα.
Αυτή είναι η αντίληψή του για τη ΓΣΕΕ.
Όποιος υποτάσσεται, αμείβεται.
Όποιος διαφωνεί, αποκλείεται.
Όποιος σηκώνει κεφάλι, τιμωρείται.
Δεν μας εκπλήσσει ο κ. Παναγόπουλος.
Μας εκπλήσσει όμως ότι δεν βρέθηκε κανείς από την παράταξή του να του πει πως αυτή η πρακτική είναι βαθιά αντιδημοκρατική και προσβλητική για το ίδιο το συνδικαλιστικό κίνημα.
Η απάντησή μας ήταν και παραμένει καθαρή: Παναγόπουλε,
ΕΜΕΙΣ δεν είμαστε από αυτούς που μπορείς να εξαγοράσεις.
Δεν είμαστε από αυτούς που μπορείς να φοβίσεις.
Δεν είμαστε από αυτούς που ανταλλάσσουν την πολιτική τους στάση με μια θέση στο Προεδρείο.
Δυνατά, σταθερά και αταλάντευτα θα συνεχίσουμε να λέμε ότι εκφράζεις τον πιο υποταγμένο, συμβιβασμένο και απομακρυσμένο από τους εργαζόμενους συνδικαλισμό.
Θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για μια ΓΣΕΕ που δεν θα είναι μηχανισμός εξουσίας.
Για μια ΓΣΕΕ που δεν θα είναι γραφείο δημοσίων σχέσεων.
Για μια ΓΣΕΕ που δεν θα σιωπά όταν διαλύονται δικαιώματα.
Για μια ΓΣΕΕ που θα βρίσκεται στους χώρους δουλειάς, στα εργοστάσια, στα γιαπιά, στα τρένα, στα λιμάνια, στα γραφεία, εκεί όπου ζει και υποφέρει ο κόσμος της εργασίας.
Η εργατική τάξη δεν χρειάζεται άλλο έναν συνδικαλισμό ήττας.
Δεν χρειάζεται άλλο διαχειριστές της παρακμής.
Χρειάζεται σύγκρουση, αξιοπρέπεια, ενότητα στη βάση, καθαρές κουβέντες και ανυποχώρητο αγώνα.
Υ.Γ. 1: Για όσους έσπευσαν να παρουσιάσουν τον κ.Γκιουλάκη ως νέο και δραστήριο συνδικαλιστή, καλό είναι πριν γράφουν ύμνους να διασταυρώνουν τα πραγματικά στοιχεία. Να ρωτούν ποια ήταν η δράση του, ποιες μάχες έδωσε, ποιες ανακοινώσεις έβγαλε, ποιες συγκρούσεις ανέλαβε και αν ζήτησε ποτέ καθαρά την παραίτηση του κ. Παναγόπουλου. Γιατί άλλο η εικόνα και άλλο η πραγματικότητα.
Υ.Γ. 2: Όσοι από τους υποτιθέμενους αριστερούς ψήφισαν Παναγόπουλο δεν μπορούν να κρυφτούν πίσω από άκυρα ή λευκά. Δεν υπήρχαν. Οι ψήφοι ήταν καθαρές. Και η ευθύνη τους επίσης καθαρή. Ντροπή και πάλι ντροπή. Αριστερός πρώτα απ’ όλα σημαίνει αξιοπρέπεια.
Υ.Γ. 3: Ρωτώ όλα τα μέλη της ΠΑΣΚΕ, αλλά και όλους εκείνους που δηλώνουν προοδευτικοί και αριστεροί: Έχετε αντιληφθεί τι έγινε με τη συγκρότηση του Δ.Σ. του ΙΝΕ; Έχετε αντιληφθεί το μέγεθος της αυθαιρεσίας; Έχετε αντιληφθεί ότι από έναν κρίσιμο οικονομικό και επιστημονικό οργανισμό αποκλείστηκαν παρατάξεις και φωνές, με επιλογές κομμένες και ραμμένες στα μέτρα του μηχανισμού; Θα μιλήσετε; Θα το καταγγείλετε; Ή θα κάνετε πως δεν είδατε;
Υ.Γ. 4: Σε όσους με ρωτούν αν μετάνιωσα για την προσπάθεια ενοποίησης των δύο αριστερών ψηφοδελτίων, απαντώ καθαρά: Όχι. Δεν μετάνιωσα ούτε στιγμή. Η ενότητα των αριστερών, αγωνιστικών και ανυπότακτων δυνάμεων είναι αναγκαιότητα. Είναι μονόδρομος. Όχι όμως η ενότητα των κορυφών, των μηχανισμών και των προσωπικών διευθετήσεων. Η πραγματική ενότητα πρέπει να χτίζεται στη βάση, στους εργαζόμενους, στους χώρους δουλειάς, με αρχές, πρόγραμμα, συνέπεια και αξιοπρέπεια. Και γνωρίζω πολύ καλά ότι μέσα στην ΕΑΚ υπάρχουν αγνοί αγωνιστές που δεν έχουν καμία σχέση με αυτές τις επιλογές της ηγεσίας της.
Υ.Γ. 5: Όσοι νομίζουν ότι με μια επιμέρους ψήφο ή μια τακτική κίνηση μπορούν να εξαγοράσουν τη σιωπή μας, κάνουν λάθος. Η ψήφος στον Παναγόπουλο δεν ξεπλένεται. Δεν συμψηφίζεται. Δεν σβήνεται με δικαιολογίες. Αυτό είναι πολιτικό και συνδικαλιστικό βάρος που θα το κουβαλούν όσοι το επέλεξαν.
Νίκος Φωτόπουλος
Επικεφαλής παράταξης ΕΜΕΙΣ-ΑΡΚΙ/ΓΣΕΕ