Τοποθέτηση της παράταξης ΕΜΕΙΣ-ΑΡΚΙ στο Γενικό Συμβούλιο της ΓΣΕΕ το Σάββατο 14.11.2026

ΓΕΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΓΣΕΕ, 14.11.2026

Σήμερα είναι η ώρα της ευθύνης. Το Γενικό Συμβούλιο πρέπει να αποφασίσει την προκήρυξη απεργίας στις 25 Νοέμβρη

Η κατάσταση που βιώνουν σήμερα οι εργαζόμενοι/ες είναι εξαιρετικά δύσκολη και διαρκώς επιδεινώνεται. Η ακρίβεια στα τρόφιμα, στα είδη πρώτης ανάγκης, στην ενέργεια, στα καύσιμα και στα ενοίκια έχει μετατρέψει την καθημερινότητα σε έναν διαρκή αγώνα επιβίωσης.

Οι μισθοί εξανεμίζονται πριν ακόμη τελειώσει ο μήνας, ενώ η αύξηση του κόστους διαβίωσης απορροφά κάθε ονομαστική αύξηση των αποδοχών. Δεν είναι τυχαίο ότι η Ελλάδα εξακολουθεί να βρίσκεται στις πρώτες θέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως προς την ακρίβεια και τις πληθωριστικές πιέσεις. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat για τον Οκτώβριο του 2026, ο πληθωρισμός στην Ελλάδα διαμορφώθηκε στο 5,6%, έναντι 4% στην Ευρωζώνη.

Το πρόβλημα, μάλιστα, δεν αφορά μόνο τον γενικό δείκτη πληθωρισμού. Αφορά κυρίως τις τιμές των αγαθών και των υπηρεσιών που είναι απολύτως απαραίτητα για την καθημερινή διαβίωση. Τα τρόφιμα, η ενέργεια και τα ενοίκια καταλαμβάνουν ολοένα μεγαλύτερο μέρος του οικογενειακού εισοδήματος. Ήδη από τώρα και ενώ δεν έχουμε φτάσει ακόμα στον χειμώνα στη Βόρεια Ελλάδα, χιλιάδες νοικοκυριά είναι αντιμέτωπα με την αδυναμία να καλύψουν ακόμη και το κόστος θέρμανσης. Η αξιοπρεπής διαβίωση δεν μπορεί να αποτελεί πολυτέλεια.

Την ίδια στιγμή, η κατάσταση στους χώρους εργασίας γίνεται ολοένα και πιο επικίνδυνη. Η αύξηση των εργατικών ατυχημάτων και δυστυχημάτων αποτυπώνει με τον πιο τραγικό τρόπο τις συνέπειες της εντατικοποίησης, της υποστελέχωσης και της ανεπαρκούς προστασίας της υγείας και της ασφάλειας των εργαζομένων. Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι: το 2025 καταγράφηκαν 20.498 εργατικά ατυχήματα, ενώ η ανεξάρτητη καταγραφή της ΟΣΕΤΕΕ αναφέρει 201 νεκρούς εργαζόμενους. Πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει ένας άνθρωπος που δεν επέστρεψε στο σπίτι του και μια οικογένεια που καταστράφηκε. Δεν μπορούμε να αποδεχτούμε τους θανάτους στους χώρους εργασίας ως μια αναπόφευκτη συνέπεια της παραγωγικής δραστηριότητας.

Την ίδια στιγμή, οι ελαστικές μορφές απασχόλησης (μπλοκάκια, ψευδοεργολαβικοί, μερική απασχόληση κ.α.) εξαπλώνονται σε όλο και περισσότερους κλάδους, κανονικοποιώντας την επισφάλεια, τη μερική και προσωρινή εργασία και τις διαρκείς αλλαγές στα ωράρια. Ένα μοντέλο εργασίας που καταδικάζει τους εργαζόμενους/ες σε μισθούς πείνας και διαρκή εργασιακή ανασφάλεια.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η ταχύτατη επέκταση της τεχνητής νοημοσύνης (AI) δημιουργεί νέες και σοβαρές προκλήσεις για τον κόσμο της εργασίας. Χωρίς θεσμικές εγγυήσεις, συλλογικό έλεγχο και ουσιαστική συμμετοχή των εργαζομένων στις αποφάσεις, η τεχνολογική εξέλιξη κινδυνεύει να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο κατάργησης θέσεων εργασίας, εντατικοποίησης και αυξημένης επιτήρησης. Η τεχνολογία πρέπει να υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι να μετατρέπεται σε ένα ακόμη εργαλείο αύξησης της εργοδοτικής κερδοφορίας σε βάρος των εργαζομένων.

Παράλληλα, οι εξελίξεις σε συγκεκριμένες επιχειρήσεις – Χωριάτικο και Pizza Fan αναδεικνύουν με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο το μέγεθος της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και της ανασφάλειας που βιώνουν οι εργαζόμενοι. Οι υποθέσεις αυτές με τις σοβαρές καταγγελίες και τις εξελίξεις που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, αναδεικνύουν πόσο εκτεθειμένοι είναι οι εργαζόμενοι απέναντι σε επιχειρηματικές πρακτικές, οικονομικές εκκρεμότητες και παραβιάσεις των εργασιακών τους δικαιωμάτων. Αντίστοιχα, η περίπτωση της Allwyn είναι αποκαλυπτική μιας άλλης πλευράς του ίδιου προβλήματος. Μια επιχείρηση με σημαντική κερδοφορία, και θετικά οικονομικά αποτελέσματα προχωρά σε απολύσεις και κατάργηση θέσεων εργασίας. Παρόμοια τακτική και στην ΦΑΜΑΡ, η οποία απέλυσε από τον Σεπτέμβριο 30 εργαζόμενους ενώ η επιχείρηση παραμένει κερδοφόρα και ζητά υπερωρίες από το εναπομείναν προσωπικό. Η αντίφαση είναι προκλητική: τα κέρδη αυξάνονται, αλλά οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζονται ως κόστος που πρέπει να περικοπεί. Ακόμη και η κερδοφορία μιας επιχείρησης δεν αποτελεί πλέον εγγύηση για τη διατήρηση της εργασίας.

Υπάρχουν όμως και ελπιδοφόρα μηνύματα: σε ολόκληρη την Ευρώπη φυσάει ένας διαφορετικός αέρας με ένα κύμα εργατικών και κοινωνικών κινητοποιήσεων που δείχνει ότι οι εργαζόμενοι δεν συμβιβάζονται και δεν αποδέχονται ως μονόδρομο τις πολιτικές λιτότητας, την ακρίβεια και την υποβάθμιση των δικαιωμάτων τους. Στη Γαλλία, στην Ιταλία, στο Βέλγιο, στην Ισπανία, στην Γερμανία, στην Αλβανία και σε άλλες χώρες, συνδικάτα, εργαζόμενοι, νέοι και φοιτητές βγαίνουν μαζικά στους δρόμους, οργανώνουν απεργίες και διεκδικούν αυξήσεις στους μισθούς, αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας, προσιτή στέγη και ισχυρές δημόσιες υπηρεσίες. Οι κινητοποιήσεις αυτές δημιουργούν μια νέα δυναμική και αποδεικνύουν ότι οι συλλογικοί αγώνες μπορούν να ξαναγίνουν πρωταγωνιστής των κοινωνικών εξελίξεων.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι απούσα από αυτή την κινητικότητα. Αντίθετα, πρέπει να αποτελέσει μέρος αυτής της ευρωπαϊκής δυναμικής. Έχουμε τη δυνατότητα, αλλά και την υποχρέωση, να συμβάλουμε στη διαμόρφωση ενός ισχυρού πανευρωπαϊκού μετώπου διεκδίκησης και αλληλεγγύης.

Με αυτά τα δεδομένα, το σημερινό Γενικό Συμβούλιο έχει την ευθύνη να πάρει μια σαφή απόφαση: την προκήρυξη πανελλαδικής απεργίας στις 25 Νοέμβρη.

Δεν πρέπει να αφήσουμε τον κόσμο της εργασίας ανοργάνωτο και ευάλωτο απέναντι στις κυβερνητικές πολιτικές και την εργοδοτική αυθαιρεσία. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε η κοινωνική δυσαρέσκεια να μετατραπεί σε απογοήτευση, παραίτηση και ατομική αναζήτηση λύσεων.

Όταν οι εργαζόμενοι δεν βρίσκουν διέξοδο μέσα από τη συλλογική οργάνωση και τον αγώνα, όταν αισθάνονται ότι κανείς δεν τους εκπροσωπεί τότε είναι εύκολο να τον κερδίσει η ακροδεξιά. Απόψεις μισαλλόδοξες που  εκμεταλεύονται την οργή, στρέφουν τον έναν εργαζόμενο απέναντι στον άλλον και δίνουν ψεύτικες απαντήσεις σε πραγματικά κοινωνικά προβλήματα. Η απάντηση σε αυτή την προοπτική είναι η ενίσχυση των συνδικάτων, η συλλογική δράση και οι μαζικοί αγώνες.

Δεν είναι ώρα παραταξιακών αντιλήψεων και λογικών περί δύο κόσμων. Δεν είναι ώρα να αναπαράγουμε τις μεταξύ μας διαχωριστικές γραμμές, ούτε να μετράμε παραταξιακούς συσχετισμούς. Είναι ώρα να αναμετρηθούμε με τις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων και να αναλάβουμε την ευθύνη που μας αναλογεί.

Η ΓΣΕΕ, το 3βάθμιο συνδικαλιστικό όργανο του ιδιωτικού τομέα, οφείλει να δώσει προοπτική και αγωνιστική διέξοδο στους εργαζόμενους. Να ενώσει τα επιμέρους μέτωπα διεκδίκησης σε ένα ενιαίο πανεργατικό μέτωπο και να οργανώσει την απάντηση στην επίθεση που δέχεται ο κόσμος της εργασίας.

Σήμερα είναι η ώρα της ευθύνης. Το Γενικό Συμβούλιο πρέπει να αποφασίσει την προκήρυξη απεργίας. Όχι απλώς ως μια συμβολική διαμαρτυρία, αλλά ως αφετηρία μιας ουσιαστικής αγωνιστικής κλιμάκωσης, με στόχο τη μαζική συμμετοχή των εργαζομένων και την ανάδειξη των διεκδικήσεών τους.

Δεν έχουμε το δικαίωμα να αφήσουμε τους εργαζόμενους μόνους απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα. Δεν έχουμε το δικαίωμα να αφήσουμε την κοινωνική οργή να μετατραπεί σε παραίτηση και την απογοήτευση να γίνει πολιτικό όπλο της ακροδεξιάς.

Η ευθύνη μας είναι να οργανώσουμε τον αγώνα, να δώσουμε ελπίδα και προοπτική.

Η απεργία είναι αναγκαία. Είναι η ώρα να αναλάβουμε την ευθύνη μας.