Συναδέλφισες, συνάδελφοι,
Στις 24 Σεπτεμβρίου η παράταξη μας απέστειλε επιστολή στην ΓΣΕΕ, ζητώντας την προκήρυξη πανελλαδικής απεργίας εντός του Οκτωβρίου 2026 με πλαίσιο διεκδίκησης τις αυξήσεις μισθών, την αντιμετώπιση της ακρίβειας, την επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων και ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων/ Προτείναμε να διεκδικήσει η ΓΣΕΕ ολοκληρωμένο πρόγραμμα εργατικής κατοικίας, με χαμηλότοκα στεγαστικά δάνεια, επιδοτήσεις ενοικίων και προστασία της πρώτης κατοικίας ενώ μετά τις τελευταίες Κυβερνητικές δηλώσεις απαιτήσαμε να υπάρξει διασφάλιση και ενίσχυση του επιδόματος ανεργίας, κατάργηση της ψευδοεργολαβίας, περιορισμός της εργασιακής επισφάλειας, ενίσχυση των μέτρων υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους εργασίας και προστασία των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων.
Η άρνηση της ηγεσίας της ΓΣΕΕ να προκηρύξει απεργιακή κινητοποίηση, την ώρα που η κοινωνία ασφυκτιά από την ακρίβεια, οι εργαζόμενοι αδυνατούν να ανταποκριθούν ακόμη και στις βασικές ανάγκες τους, η στεγαστική κρίση στερεί από τη νέα γενιά το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή ζωή και τα εργατικά δυστυχήματα συνεχίζουν να στοιχίζουν ανθρώπινες ζωές, δεν αποτελεί απλώς μια λανθασμένη συνδικαλιστική επιλογή. Αποτελεί μια βαθιά πολιτική επιλογή, με συγκεκριμένες συνέπειες για τον κόσμο της εργασίας.
Γιατί όταν η μεγαλύτερη συνδικαλιστική οργάνωση της χώρας αρνείται να οργανώσει τη συλλογική αντίδραση των εργαζομένων, την ώρα που η Κυβέρνηση συνεχίζει την αποδόμηση των εργασιακών δικαιωμάτων, το μήνυμα που εκπέμπεται δεν είναι μήνυμα αγώνα και διεκδίκησης. Είναι μήνυμα ανοχής και συμβιβασμού.
Και αυτή η στάση δεν μπορεί να δικαιολογηθεί πίσω από τη φράση ότι «η απεργία δεν είναι αυτοσκοπός».
Προφανώς και η απεργία δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι όμως το ισχυρότερο συλλογικό όπλο των εργαζομένων και δεν μπορεί να μετατρέπεται σε μια θεωρητική δυνατότητα που η ηγεσία της ΓΣΕΕ αρνείται συστηματικά να αξιοποιήσει. Η απάντηση του Προέδρου της ΓΣΕΕ στην πρόταση μας, ότι «στην Ισπανία η τελευταία απεργία έγινε το 2011» δείχνει το μέγεθος του προβλήματος.
Αναρωτιόμαστε, λοιπόν: Αν δεν είναι τώρα η ώρα για απεργιακή κινητοποίηση, πότε θα είναι;
Πόσο ακόμη πρέπει να μειωθεί η αγοραστική δύναμη των μισθωτών; Πόσοι νέοι εργαζόμενοι πρέπει να εγκαταλείψουν την προοπτική δημιουργίας οικογένειας επειδή δεν μπορούν να εξασφαλίσουν κατοικία; Πόσοι ακόμη εργαζόμενοι πρέπει να χάσουν τη ζωή τους στους χώρους δουλειάς για να αντιληφθεί η ηγεσία της ΓΣΕΕ ότι οι επικοινωνιακές δράσεις και οι διαπιστώσεις δεν αρκούν;
Η ΓΣΕΕ δεν δημιουργήθηκε για να παρακολουθεί τις εξελίξεις, ούτε για να περιορίζεται στον ρόλο του σχολιαστή των κυβερνητικών αποφάσεων. Υπάρχει για να οργανώνει, να εκπροσωπεί και να υπερασπίζεται τους εργαζόμενους. Για να συγκρούεται με πολιτικές που υποβαθμίζουν τη ζωή τους και να διεκδικεί συλλογικά λύσεις.
Δεν μπορεί να υπάρχει ισχυρό συνδικαλιστικό κίνημα χωρίς αγωνιστική δράση. Και δεν μπορεί να υπάρχει πραγματική εκπροσώπηση των εργαζομένων όταν η ηγεσία τους αποφεύγει να συγκρουστεί με εκείνους που ευθύνονται για την επιδείνωση των συνθηκών ζωής και εργασίας τους.
Για την παράταξή μας, το ζήτημα δεν είναι να καταγραφεί ακόμη μία διαφωνία στα πρακτικά των συνεδριάσεων. Το ζήτημα είναι να αλλάξει η πορεία της Συνομοσπονδίας.
Να ξαναγίνει η ΓΣΕΕ δύναμη διεκδίκησης, κοινωνικής παρέμβασης και αγώνα. Να ενώσει τους εργαζόμενους, ανεξάρτητα από παραταξιακές και πολιτικές διαφορές, γύρω από τα πραγματικά προβλήματα της καθημερινότητάς τους.
Για τον λόγο αυτό επιμένουμε στην πρότασή που καταθέσαμε στις 24 Σεπτέμβρη για προκήρυξη πανελλαδικής απεργιακής κινητοποίησης και καλούμε την ΓΣΕΕ να συγκαλέσει άμεσα το Γενικό Συμβούλιο της, όπως αποφάσισε στην τελευταία συνεδρίαση του Διοικητικού της Συμβουλίου, για να αποφασίσει τα αυτονόητα.
Η ενότητα των εργαζομένων δεν οικοδομείται με τεχνητούς διαχωρισμούς σε «δύο κόσμους», ούτε με παραταξιακές περιχαρακώσεις. Οικοδομείται μέσα από κοινούς αγώνες, συλλογικές διεκδικήσεις και πραγματική αλληλεγγύη.
Ιδιαίτερη πολιτική και συνδικαλιστική σημασία έχει, ωστόσο, η καθεαυτή προσπάθεια του Προέδρου της ΓΣΕΕ να ευθυγραμμιστεί πλήρως με την ΔΑΚΕ, στην θεωρία των «2 κόσμων», ΔΑΚΕ που στην διάρκεια της συνεδρίασης στήριξε ευθέως την Κυβερνητική πολιτική, με τον επικεφαλή της να λέει «δεν μπορεί να μην παραδεχόμαστε ότι η Κυβέρνηση έχει κάνει καλά πράγματα».
Το ερώτημα δεν είναι ούτε προσωπικό ούτε δευτερεύον. Είναι βαθιά πολιτικό και αφορά κυρίως τα μέλη της ΠΑΣΚΕ που βρίσκουν εαυτούς τοποθετημένους στον «κόσμο» που αρμονικά χωρά, τόσο τις ακραία νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις που εκφράζει η σημερινή Κυβέρνηση, όσο και τις ριζοσπαστικές και προοδευτικές πολιτικές που θέλουν να πρεσβεύουν. Λογική του «όλοι ίδιοι είναι» στο συνδικάτο αρκεί να ανήκουν στον «κόσμο» που περιγράφει ο Πρόεδρος της ΓΣΕΕ. Το που οδηγεί όμως αυτή η πολιτική αντίληψη, το γνωρίζουν όλοι και όλες.
Εμείς δεν πρόκειται να αποδεχθούμε μια ΓΣΕΕ που θα αρκείται στη διαχείριση της κοινωνικής δυσαρέσκειας, αντί να οργανώνει την έκφρασή της.
Γιατί ο ρόλος του συνδικαλιστικού κινήματος δεν είναι να εξασφαλίζει την κοινωνική ηρεμία που χρειάζεται η εκάστοτε Κυβέρνηση για να εφαρμόζει την πολιτική της. Είναι να υπερασπίζεται τα συμφέροντα εκείνων που εργάζονται, παράγουν τον πλούτο και διεκδικούν το δικαίωμα να ζουν με αξιοπρέπεια.
Και αυτόν τον ρόλο θα συνεχίσουμε να υπηρετούμε, χωρίς συμβιβασμούς και χωρίς εκπτώσεις.